دانشگاه علوم پزشکی ایران
Iran University of Medical Sciences
آدرس مرکز تحقیقات ایمونولوژی
جهت ارجاع در مقالات و سایر انتشارات

مرکز تحقیقات ایمونولوژی،
پژوهشکده ایمونولوژی و بیماری های عفونی،
دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.


Immunology Research Center,
Institute of Immunology and Infectious Diseases,
Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

امیدی تازه برای از بین بردن کامل نوعی از سرطان خون

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۷/۲۹ | 

لوسمی مزمن مغز استخوان (CML) یکی از اعضای خانواده لوسمی هاست که بیش از ۱۰% از کل موارد لوسمی را CML تشکیل می دهد.
در دهه های گذشته نرخ بقا برای CML از زمان تشخیص ۳-۵ سال بود اما داروهای جدید مانند ایماتینیب (imatinib) نرخ بقای این دسته از بیماران را بصورت بسیار چشمگیری افزایش دادند بطوریکه نرخ بقای ۵ ساله این بیماری براساس مطالعات اخیر بیش از ۹۰% گزارش شده است.

با تمام این تفاصیل، واقعیت این است که در صورت توقف استفاده از دارو، احتمال بسیار زیادی جهت بازگشت سرطان در بیماران وجود دارد و همچنین حتی در مواردی باوجود استفاده از دارو سرطان دوباره عود نموده است. داروی imatinib جهش ژنی ای که عامل بوجود آمدن CML در سلول ها است را هدف قرار داده و به این صورت باعث کنترل بیماری می شود اما محققان متوجه شده اند حتی با وجود درمان با imatinib ، سلول های بنیادی CML همچنان زنده باقی می مانند و در صورت مهیا شدن شرایط باعث عد دوباره سرطان می گردند.

نحوه ی زنده ماندن و تکثیر سلول های بنیادی CML بر پایه پروتئینی است بنام پلئوتروفین (pleiotrophin). این پروتئین در شرایط طبیعی در مغز استخوان ساخته شده و رشد طبیعی سلول های بنیادی مغز استخوان را ساپورت کرده و همچنین باعث می شود سلول های بنیادی شرایط استرس احتمالی را سریعتر پشت سر گذارند. محققان متوجه شدند که سلول های بنیادی CML بیش از ۱۰۰ برابر سلول های بنیادی خون طبیعی دارای pleiotrophin بودند و حتی می توانستند خود pleiotrophin تولید کنند که باعث زنده ماندن و رشد آن ها شده بود. جالب این است که سلول های طبیعی می توانند بدون pleiotrophin رشد و نمو پیدا کنند اما سلول های بنیادی CML برای زنده ماندن نیازمند pleiotrophin هستند و بدون آن مدت زیادی دوام نخواهند آورد.

بنابراین محققین براساس اطلاعات بدست آمده از تحقیقات بعمل آمده نبا طراحی آنتی بادی ضد این پروتئین به همراه استفاده از داروی imatinib شاهد از بین رفتن کامل سرطان CML در مدل های موشی شدند. محققان این مطالعه در حال حاضر در حال شبیه تر کردن هرچه بیشتر این آنتی بادی به آنتی بادی های موجود در بدن هستند تا از مقابله بدن با دارو جلوگیری کنند وبتوانند در آینده نزدیک آزمایشات انسانی این دارو را نیز شروع کنند.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalXpress
تاریخ خبر: اکتوبر ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

 

دفعات مشاهده: 10 بار   |   دفعات چاپ: 2 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

شناسایی عاملی جدید در پاتولوژی بیماری مالتیپل اسکلروزیس

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۷/۱۷ | 

یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه ویرجینیا ارتباطی غیر منتظره بین نوعی از سلول های مغزی و پاتولوژی بیماری MS را یافتند. این سلول ها که سلول های پیشساز الیگودندریتیک (oligodendrocyte progenitor cells) نام دارند حدود ۵ درصد از سلول های مغز و طناب نخاعی را تشکیل می دهند و نقش آن ها تولید سلول های سازنده میلین (ماده ای که بر سطح بدنه نورون ها قرار دارد و باعث انتقال سریع و راحت  پیام عصبی در طول نورون می شود) است. در بیماری MS سلول های ایمنی با تخریب میلین باعث ایجاد اختلال در عملکرد و پیام رسانی سلول های عصبی شده و عوارض بیماری را سبب می شوند.

تاکنون تنها تصور می شد که این سلول ها در پروسه بیماری در افزایش سلول های سازنده میلین ناکارآمد عمل می کنند اما این مطالعه نمایان کرد که علاوه بر این ناکارآمدی، این سلول ها در پاسخ ایمنی مخرب بدن به میلین نیز نقش دارند.

در بیماری MS درمان های کنونی قادر به مهار پروسه های التهابی در مغز شده اند که سیر بیماری را کند می کند اما متاسفانه در ترمیم سلول های مغزی آسیب دیده ناموفق بوده اند. نتایج این مطالعه می تواند نویدبخش این باشد که با توجه به ماهیت عملکردی این سلول ها، محققان با طراحی داروهای جدید و تغییر عملکر این سلول ها در بیماری MS، علاوه بر کاهش التهاب و پاسخ ایمنی مخرب، ممکن است قادر به شروع ترمیم دوباره سلول های مغزی آسیب دیده شوند. گرچه تا رسیدن به این روش های درمانی راه طول و درازی در پیش است.
 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalXpress
تاریخ خبر: اکتوبر ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

 

دفعات مشاهده: 36 بار   |   دفعات چاپ: 3 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

طراحی درمان جدید برای سرطان پانکراس

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۷/۱۰ | 
مطالعه جدیدی که در دانشگاه ویرجینیا انجام شده است ابعاد تازه ای از نحوه عملکرد سرطان پانکراس را نمایان ساخت و می تواند پایه ساز تولید داروها و روش های درمانی جدید برای سرطان پانکراس باشد.
سرطان پانکراس یکی از کشنده ترین سرطان هاست و دارو های حال حاضر در اغلب موارد موفق به درمان یا کنترل آن نیستند. از این جهت به منظور یافتن روش ها درمانی و داروهای جدید نیاز مبرمی به درک هرچه کاملتر مکانیسم این سرطان حس می شود.

مطالعه ای که اخیرا انجام گردید به بررسی تغییرات ایجاد شده در میتوکندری (پایگاه انرژی سلول) در سرطان های پانکراس توام با جهش در ژن RAS، پرداخت. در این سلول ها متوجه شدند که زمانی که ژن RAS فعال می گردد اندامک میتوکندری به چندین تکه تقسیم شود و این موضوع در پروسه تامین انرژی سلول تغییراتی را بوجود می آورد و این تغییرات در پایه گذاری سرطان نقش ایفا می کنند.

اما بنظر می آید که همین پروسه نقطه ضعفی برای سرطان باشد زیرا در این مطالعه مشخص شد که در صورت مهار تقسیم میتوکندری، به طور چشمگیری از رشد سرطان جلوگیری به عمل می آید و حتی در صورت رشد، سلول های سرطانی تدریجا فعالیت میتوکندری خود را از دست می دهند و از بین می روند.
گرچه این داروها هنوز در مراحل ابتدایی طراحی و تولید هستند اما باعث شده اند که دانشمندان طریقه عملکرد چند دارو که در مراحل بالاتری از پروسه تولید هستند را بهتر درک کنند و هم اینکه بهتر متوجه شوند که کدام بیماران به درمان پاسخ می دهند و کدام خیر.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalXpress
تاریخ خبر: سپتامبر ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 53 بار   |   دفعات چاپ: 7 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

آیا سن بالا واقعا یکی از عوامل ایجاد سرطان است ؟

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۷/۷ | 
پیری، یکی از مهم ترین ریسک فاکتور های ایجاد سرطان است، با این وجود مکانیسم های بیولوژیک این ارتباط هنوز شناخته شده نیستند. در بدن انسان هر نوع سلول برای کار خاصی تخصص یافته است و این کار را با بیان ژن های خاص مورد نیاز انجام می دهد. بیان ژن نیز پروسه ای است که پروتئین های مورد نیاز براساس کد های ژنتیکی ساخته می شوند.

آنالیز بیان ژن در مطالعات مختلفی در مورد پیری یا سرطان مورد بررسی قرار گرفته اند اما تنها تعداد محدودی از این مطالعات رابطه بین تغییرات در بیان ژن این ۲ پروسه را با یکدیگر مطالعه کرده اند.
در مطالعه ای که اخیرا انجام گرفته است محققانی از دانشگاه لیورپول  تغییر بیان ژن در پیری و تغییر بیان ژن در سرطان را با یکدیگر مقایسه کردند و به نتایج جالبی دست یافتند.

در حالت نرمال سلول های بدن به صورت کنترل شده ای تقسیم می شوند. اما سلول های در بدن وجود دارند که خاموش یا به اصطلاح خوابیده هستند و قدرت تقسیم خود را از دست داده اند. با افزایش سن تعداد این سلول ها افزایش می ابد و در نتیجه باعث بروز عوارض پیری می شود. این در حالی است که برخلاف سلول های خاموش، سلول هایی نیز بر اثر جهش های ژنتیکی یا تاثیرات محیطی مانند تابش نور ماوراءبنفش، کنترل خود را در پروسه تقسیم از دست می دهند و به سلول های سرطانی تبدیل می شوند.
نتایج این مطالعه نشان داد که تغییرات بیان ژن در سرطان و کهولت سن، برعکس یکدیگر هستند و این ژن های متفاوت غالبا ژن های مربوط به چرخه سلولی و سیستم ایمنی هستند. محققان بر این عقیده هستند که تغییرات مربوط به پیری باعث کاهش تکثیر سلولی و تغییرات مربوط به سرطان باعث افزایش سلولی می شوند.

دکتر De Magalhaes سرپرست این تیم تحقیقاتی در این باره می گوید: "بدن ما در طول تکامل برای مقابله با سرطان پروسه خاموشی سلولی را بوجود آورده است. اما به نظر می رسد که سلول های خاموش در بافت های پیر حضور بالایی دارند و ممکن است در پیری و تحلیل سهیم باشند. کار ما دید سنتی مربوط به رابطه سن با سرطان را به چالش می کشد و پیشنهاد می کند که پیری ممکن است باعث کاهش شانس ابتلا به سرطان شود. این در حالی است کهبر تعداد جهش ها با افزایش سن افزوده می شود و این عامل اصلی ایجاد سرطان است و ما در واقع ۲ نیروی متضاد داریم که یکی باعث افزایش ایجاد سرطان و دیگری باعث کاهش ایجاد آن می شود. نتایج ما می تواند دلیلی بر این باشد که در سنین بسیار بالا نرخ ابتلا به سرطان دیگر افزایش نمیابد و حتی با کاهش مواجه است."

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalXpress
تاریخ خبر: سپتامبر ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 52 بار   |   دفعات چاپ: 6 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

نتایج رضایت بخش درمان ایمونوتراپی جدید در موش های مبتلا به سرطان مغز

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۶/۳۰ | 

برای اولین بار محققین آمریکایی موفق به درمان سرطان مغز در موش از طریق تزریق دارو به خون موش شدند.
سرطان مغز سهم اندکی از کل سرطان ها را به خود اختصاص داده است اما از کشنده ترین انواع سرطان هاست به طوری که در سال ۲۰۰۹ الی ۲۰۱۵ در آمریکا، کمتر از یک سوم از بیماران مبتلا به سرطان مغز پس از طی ۵ سال از تشخیص، به زندگی ادامه می دادند.

در این مطالعه سرطان گلیوبلاستوما مورد مطالعه قرار گرفت که در بین سرطان های مغز به طور خاصی مهاجم است و در عین حال تکثیر بسیار سریعی نیز دارد.
مغز انسان دارای خاصیت دفاعی خاصی به نام سد خونی-مغزی می باشد به این صورت که عروق خون رسان به مغز دارای خاصیتی هستند که می توانند نفوذپذیری انتخابی داشته باشند و به این صورت از ورود سموم و عوامل بیماری زا به مغز جلوگیری به عمل آورند. اما این ویژگی حفاظتی بدن، درمان سرطان مغز را با چالش مواجه کرده است و داروهای سیستمیکی که تاکنون جهت درمان سرطان مغز به صورت بالینی آزمایش شده اند جهت عبور از سد خونی-مغزی با مشکل مواجه شده اند و کارایی کمی از خود نشان داده اند و به این علت کماکان جهت درمان اینگونه سرطان ها، رساندن مستقیم عامل دارویی به مغز تنها راه پیش رو می باشد.

یکی از دلایلی که سرطان مغز را به اینصورت مهاجم ساخته است، توانایی آن ها در محدود ساختن پاسخ ایمنی بدن است بصورتی که این سرطان ها سلول های ایمنی T تنظیمی و ماکروفاژها خاصی را بعنوان سپر دفاعی خود مورد استفاده قرار می دهند و باعث خنثی سازی پاسخ ایمنی بدن به خود می شوند.
در این مطالعه محققان یک روش درمانی نانو-ایمونوتراپی ابداع کردند به طوری که یک قطعه پروتئینی کوچک و تجزیه پذیر را به دارو متصل کرده و با کمک آن دارو را از سد خونی-مغزی عبور دادند. سپس دارو باعث بلوکه کردن عملکرد سلول های لنفوسیت T تنظیمی و ماکروفاژها شد و در نتیجه آن سلول های دفاعی موجود در مغز (لنفوسیت ها و سلول های میکروگلیا) توانستند به نابودسازی سلول های سرطانی بپردازند.
لازم به ذکر است که این روش درمانی تنها بر روی مدل های جانوری موفق بوده و جهت استفاده آن در انسان باید آزمایشات متعددی را پشت سر گذارد.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalNewsToday
تاریخ خبر: سپتامبر ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com


دفعات مشاهده: 64 بار   |   دفعات چاپ: 9 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

سرطان سینه می تواند به صورت نهفته بعد از درمان باقی بماند

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۶/۱۶ | 
سلول های قرمز نمایانگر سلول های سرطانی خفته و سلول های سبز نمایانگر سلول های سرطانی فعال

مطالعات یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه سلطنتی لندن نشان داد که ممکن است در سرطان سینه پس از درمان، تعدادی از سلول های سرطانی به صورت نهفته باقی بمانند و باعث شوند که سرطان سال ها پس از درمان دوباره فعال شود.

این نتایج اولیه می تواند در آینده موجب بوجود آمدن روش ها و داروهای جدیدی گردد که باعث طولانی شدن این فاز نهفته یا فعال کردن اجباری این سلول ها و از بین بردن آن ها گردد.

این مطالعه که در فاز آزمایشگاهی انجام گردید، داروهایی که از آنها به عنوان درمان هورمونی یاد می شود و در اغلب موارد سرطان سینه از آن ها استفاده می شود را مورد مطالعه قرار داد و اثر این داروها بر ۵۰ هزار سلول سرطان سینه مورد ارزیابی قرار گرفت.

نتایج این مطالعه نشان داد که این داروها باعث مرگ بسیاری از سلول های سرطانی گردیدند اما در تعداد اندکی از سلول ها تنها موجب تغییر وضعیت آن ها از فعال به غیر فعال و در اصطلاح به خواب رفته شدند. این سلول ها ممکن است مدت ها بعد بیدار شده و باعث ابتلای دوباره بیمار به سرطان های مقاوم به درمان شوند.

داروهای هورمونی در گونه ای از سرطان سینه کاربرد دارند که به "گیرنده استروژن مثبت" شناخته می شوند و بیش از ۷۰% از موارد ابتلا به سرطان سینه را شامل می گردند. این سرطان ها غالبا ابتدا با جراحی خارج شده و سپس تحت درمان با داروهای هورمونی قرار می گیرند اما مشاهده شده که حدود ۳۰% از بیماران با وجود درمان موفق، پس از سال ها (در مواردی حتی تا ۲۰ سال پس از درمان) دوباره به سرطان سینه مبتلا می گردند که اینبار سرطان اغلب مقاوم به درمان بوده و متاستاز داده است.

دانشمندان بر این عقیده هستند که این سلول های خفته که راهی نیز برای مقابله با دارو یافته اند در بدن پخش شده و به دلایلی که هنوز نامعلوم است دوبار فعال می شوند. این نتایج می تواند مسیر جدیدی از تحقیقات را در مورد این سلول های خفته ی سرطانی باز کرده و امید است که در آینده راهی با آشنایی به عملکرد این سلول های خفته راهی برای مقابله با آنها پیدا شود.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalXpress
تاریخ خبر: آگوست ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 79 بار   |   دفعات چاپ: 9 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

آیا واقعا گلوکز عامل اصلی التهاب در دیابت نوع ۲ است ؟

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۶/۷ | 

التهاب مزمن یکی از دلایل اصلی عوارض بیماری دیابت مانند مشکلات قلبی-عروقی و کلیوی است. تاکنون دانشمندان بر این عقیده بودند که گلوکز عامل اصلی التهاب در بیماری دیابت تایپ ۲ است اما مطالعه اخیر شواهدی برخلاف این عقیده ارائه کرد و بجای آن میزان بالای چربی ها و نقص در میتوکندری (یکی از اندامک سلول که وظیفه تولید انرژی را بر عهده دارد) را عامل آن دانست.

به گفته دکتر Barbara Nikolajczyk  مسئول پروژه از دانشگاه کنتاکی، در این پروژه تنها از سلول های ایمنی انسانی استفاده گردید زیرا در مطالعات گذشته مشاهده گردید که در بدن انسان سلول های پیش-التهابی T با یک پروفایل التهابی خاص که فقط در انسان دیده شده است وجود دارند و به این علت مطالعات حیوانی در این مورد جوابگو نخواهند بود.

در این مطالعه نمونه ها افراد چاق با نمونه های افراد چاق و مبتلا به دیابت تیپ ۲ با یکدیگر مقایسه شد و مشاهده گردید که با اینحال که سلول های T CD۴+ در بدن مبتلایان به دیابت به شدت به سمت پروسه گلیکولیز (پروسه ای که از گلوکز انرژی ساخته می شود) تمایل یافته اند اما قرار دادن این سلول ها در شرایط عاری از گلوکز (و سوق دادن آن ها به سوی دیگر پروسه های تولید انرژی غیر وابسته به گلوکز)  تغییری در پروفایل التهابی آنان ایجاد نکرد. این در حالی است که در این مطالعه مشاهده گردید که سلول های T CD۴+ در بدن مبتلایان به دیابت دچار نقص هایی در میتوکندری خود هستند و همچنین مشاهده گردید که تغییر در میزان چربی و یا اکسیداسیون آن باعث شروع فرایند های التهابی در سلول های جدا شده از افراد سالم می گردد.

به نقل از نویسنده مطالعه این نتایج می تواند توضیحی برای این مسئله باشد که در بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت حتی در صورتی که قند خون به خوبی تحت کنترل قرار گیرد، التهاب همچنان پابرجاست و بیماری به پیشرفت خود ادامه می دهد. از آنجایی که در حال حاضر درمان بیماری دیابت بر پایه کنترل قند خون بنا گردیده است، این مطالعه می تواند چشم انداز جدیدی را در درمان دیابت به ارمغان آورد.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalNewsToday
تاریخ خبر: آگوست ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 110 بار   |   دفعات چاپ: 14 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

سلول های چربی ممکن است در متاستاز ملانوما نقش داشته باشند

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۵/۹ | 

با اینکه ملانوما حدود ۱ درصد از تمامی سرطان های پوستی را تشکیل می دهد اما اکثر مرگ و میر مرتبط با سرطان پوست را به خود اختصاص داده است. وقتی که ملانوما فقط در یک نقطه از پوست وجود دارد شانس زنده ماندن در ۵ سالو حدود ۱۰۰ درصد است این در حالی است که با متاستاز دادن ملانوما این عدد تا ۲۳ درصد کاهش می یابد.
اما چه چیز باعث متاستاز ملانوما می شود؟ در این باره مطالعات جدیدی که توسط دانشمندان دانشگاه تل آویو انجام گرفته است به نتایج جالبی دست یافته است. به گفته این دانشمندان ملانوما در مراحل ابتدایی به صورت "جانبی" حرکت می کند بسیار قابل درمان است اما پس از مدتی ملانوما شروع به حرکت "عمودی"  در سطوح پوستی می کند و به سطوح عمیق تری از لایه های پوستی حمله می کند.

در مشاهداتی که بر روی ضایعات ملانوما موضعی که هنوز به عمق پوست منتشر نشده اند، مشاهده گردید که سلول های چربی که در شرایط عادی در لایه های عمیق تری از پوست وجود دارند، به لایه های بالایی و مجاور با ملانوما مهاجرت کرده اند و این عمل با میزان تهاجمی بودن بیماری در ارتباط بود. همچنین در مطالعه آزمایشگاهی دیگری مشاهده شد که زمانی که سلول های ملانوما و سلول های چربی را در مجاورت یکدیگر قرار می دهند، سلول های چربی دو سایتوکین IL-۶  و TNF-α را ترشح می کنند که باعث تغییر در بیان ژن های مختلف از جمله کاهش بیان ژن miRNA ۲۱۱ می شود (ژنی که باعث مهار تولید گیرنده های TGF-β در سلول های ملانوما می شود). این عمل باعث می شود که تومور مقدار زیادی از TGF-β را به خود جذب کند که باعث القا شدن و تهاجمی شدن تومور می گردد. حذف سلول های چربی از محیط آزمایشگاهی باعث برگشت ملانوما به فرم کنترل شده و غیر تهاجمی آن می گردد.

در قدم بعدی این محققان مشاهده کردند که مهار ژن miRNA ۲۱۱ در مدل های موشی ملانوما، باعث متاستاز ملانوما به اندام های مختلف موش گردید و القای ژن miRNA ۲۱۱ باعث توقف متاستاز گردید.
این مطالعات می تواند قدم اولیه ای در ساخت داروهایی باشد که می توانند از متاستاز و پخش ملانوما در بدن جلوگیری کرده و تاثیر بسازایی در درمان این بیماری بگذارد.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalNewsToday
تاریخ خبر: جولای ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 177 بار   |   دفعات چاپ: 27 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

سلول ایمنی تازه شناخته شده در خط مقدم مواجهه با ویروس HIV

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۴/۲۹ | 

محققان انستیتو Westmead در استرالیا موفق به کشف سلول های ایمنی شناخته نشده ای کردند که در خط مقدم مقابله با ویروس HIV هستند. این سلول ها به ویروس HIV مستعدتر هستند و می توانند ویروس را به سلول های دیگر منتقل کنند.

این سلول ها که سلول های دندریتیک  +CD۱۱c نام گرفته اند تنها در لایه پوستی اندام تناسلی و مقعد یافت می شوند و این بدان معناست که در اغلب موارد این سلول ها اولین سلول های سیستم ایمنی هستند که با ویروس ارتباط برقرار می کنند.

به گفته Andrew Harman استادیار انستیتو Westmead و یکی از نویسندگان این مقاله: " سلول های لنفوسیت CD۴ T عوامل ایجاد یک پاسخ ایمنی به یک پاتوژن می باشند. همچنین این سلول ها هدف های اصلی ویروس HIV هستند که این ویروس در آن ها تکثیر می یابد. سلول های دندرتیک وقتی با یک عامل پاتوژن روبرو می شوند این یافته های خود را با سلول های لنفوسیت CD۴ T در غده های لنفاوی، درمیان می گذارند. این اطلاعات سیستم ایمنی را بر برای پاسخ خاص به آن پاتوژن آماده می کند که این پاسخ می تواند تحمل یا حمله به آن ماده پاتوژن باشد. اما در صورتی که تعداد سلول های CD۴ T از یک حدی پایین تر رود (به طور مثال در بیماران مبتلا به ویروس HIV) سیستم ایمنی بدن دیگر توانایی ایجاد پاسخ ایمنی را ندارد که منجر به ایجاد بیماری ایدز می گردد.
مطاله ما نشان می دهد که این سلول های تازه کشف شده از تمامی انواع سلول های دندریتیک به ویروس HIV مستعدتر هستند و همچنین از تمامی سلول های دندریتیک شناخته شده تاکنون با کارایی بیشتری با سلول های CD۴ T ارتباط برقرار می کند. مهمتر از آن این سلول ها ویروس های HIV را به سلول های CD۴ T منتقل می کنند و در واقع از عوامل اصلی پخش شدن عفونت هستند و به دلیل ارتباط بسیار نزدیک با سلول ها CD۴ T،  آن ها به کاندید های مناسبی جهت تولید واکسن بدل شده اند."

جهت تولید واکسن می توان از دو روش استفاده کرد یکی به صورتی که از اتصال ویروس به سلول های دندریتیک +CD۱۱c جلوگیری به عمل آید که موجب جلوگیری از پخش این سلول ها می شود و دیگری از قطعات ویروس جهت حساس کردن این سلول ها استفاده کرد که به محض ورود ویروس به بدن باعث ایجاد پاسخ ایمنی مناسب گردد.
 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalXpress
تاریخ خبر: جولای ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 181 بار   |   دفعات چاپ: 26 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

مصرف خوراکی های آلرژی زا در دوران کودکی می تواند ریسک ابتلا به آلرژی را کاهش دهد

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۴/۲۲ | 
در گذشته متخصصان به والدین توصیه می کردند که کودکان خود را در معرض غذا های آلرژی زا قرار ندهند این در حالی است که مطالعات جدید نشان می دهد که مواجهه با این گونه مواد خوراکی در ابتدای زندگی ممکن است گزینه بهتری باشد.

این گروه تحقیقاتی پیشنهاد می کنند که والدین مواد غذایی آلرژی زایی مانند کره بادام زمینی را از حدود سن ۶ ماهگی در رژیم غذایی کودکانشان قرار دهند. علاوه بر این این گزارش ها پیشنهاد می دهند که نیازی به محدود کردن رژیم غذایی خود در دوران بارداری و شیردهی جهت حفاظت کودکان از ایجاد آلرژی ندارند.

این گزارش پیشنهاد می کند که مادران تا سن ۳ تا ۴ ماهگی کودکان خود را تنها با شیر مادر تغذیه کنند تا کودکان را از ایجاد حساسیت های پوستی مانند اگزما حفاظت کنند.  پس از آن حتی اگر شیر مادر تنها منبع تغذیه کودک نباشد می تواند باعث حفاظت در برابر خس خس کردن تنفسی تا ۲ سالگی و تا سنین بالاتر حفاظت در برابر آسم گردد.
غذاهایی که عامل بیشترین موارد آلرژی هستند شامل شیر گاو، تخم مرغ، صدف دریایی، آجیل های درختی، بادام زمینی ، گندم و سویا هستند که از سال ۲۰۰۸ آکادمی پزشکی کودکان آمریکا اعلام کرده است که هیچ گونه مدرک علمی دال بر کاهش شانس ابتلا به آلرژی در کودکانی که در سنین پایین از مصرف مواد غذایی آلرژی زا پرهیز کرده اند، وجود ندارد.

این در حالی است که مطالعه جدید نشان می دهد که مصرف ماده غذایی آلرژی زایی مانند بادام زمینی در سنین بسیار پایین ۴ تا ۶ ماهگی می تواند حتی باعث جلوگیری از ایجاد آلرژی گردد.
دکتر جنیفر اپلیارد رئیس بخش آلرژی و ایمونولوژی بیمارستان سینت جان دیترویت در این باره می گوید:" نظر متخصصان قدیم اینگونه بود که سیستم ایمنی بدن در ۳ سال اول زندگی در چنان سردرگمی ای قرار دارد که نمی تواند به غذاهای آلرژی زا واکنش صحیح از خود نشان دهد. اما حال نتیجه گیری اینگونه است که سیستم ایمنی نیاز به تحت فشار قرار گرفتن دارد، اجازه دهید کودکان کثیف شوند، حیوان خوانگی داشته باشند و غذاهای گوناگون بخورند. شاید حفاظت از آنان در برابر همه چیز چندان ایده خوبی نباشد. البته باید ذکز کرد که این مطالعات هنوز محدودیت هایی دارند و نمی توان با استفاده از نتایج آن ها به نتایج قطعی رسید. والدین نباید از ایجاد آلرژی در کودکانشان احساس گناه کنند. با پیروی از تمام این موضوعات نیز باز هم ممکن است کودک دچار آلرژی شود. عکس این قضیه نیز صادق است و کودک می تواند در ۶ ماهگی به بادام زمینی واکنش ندهد اما بعدا به آن حساسیت پیدا کند."
 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : WebMD
تاریخ خبر: جولای ۲۰۱۹
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

 

دفعات مشاهده: 192 بار   |   دفعات چاپ: 24 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

ورزشهای مناسب برای افراد مبتلا به MS

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۴/۱۳ | 

ورزش مداوم می تواند به سلامتی جسمی و ذهنی کمک کند و باعث کاهش ریسک ابتلا به بیماری ها و اختلالات مزمنی مانند بیماری های قلبی و دیابت گردد.
یک مقاله مروری جامع درباره نقش ورزش و فیزیوتراپی بر زندگی بیماران مبتلا به MS نشان داد که انجام این فعالیت ها می تواند در سطوح مختلف زندگی بیماران نقش مثبت ایفا کند. در این مقاله، از جمله مواردی که انجام فعالیت های ورزشی باعث بهبود آنها گردید می توان به میزان تحرک، تحرک عضلانی و انعطاف بدن، سطح کلی کیفیت زندگی، ریسک ایجاد اختلالات مرتبط با بیماری MS و ریسک ابتلا به اختلالات روحی مانند افسردگی ، را نام برد. همچنین انجمن ملی MS آمریکا فواید دیگری از تاثیر ورزش در زندگی بیماران از جمله بهبود توانایی های ذهنی را نیز گزارش کرده است.
لازم به ذکر است که قبل از شروع فعالیت های ورزشی با پزشک معالج مشورت بعمل آید تا ورزش هایی برحسب وضعیت بیماری و سلامت شخص تنظیم گردد و همچنین طریقه صحیح انجام حرکات آموزش داده شود تا از بروز آسیب دیدگی جلوگیری شود.

در زیر به طور خلاصه ۶ مورد از موثرترین فعالیت های ورزشی جهت بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به MS آورده شده است:

ورزش های هوازی:
فعالیت های هوازی فعالیت هایی هستند که موجب افزایش ضربان قلب می شوند. این تمرینات بخصوص برای افزایش ظرفیت ریوی، تقویت عضلات میان تنه و بهبود تعادل مفید هستند. این تمرینات بخصوص در افرادی که تمرینات قدرتی پا را نیز انجام میدهند باعث افزایش توانایی در پیاده روی می گردد.
مطالعه ای در همین خصوص در سال ۲۰۱۷ انجام گردید که نتایج آن حاکی از افزایش انرژی، بهبود وضعیت روحی، افزایش سلامت قلبی و افزایش کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به MS خفیف تا متوسط بود.

تمرینات قدرتی تدریجی:
تمرینات قدرتی باعث بهبود قدرت عضلانی، حالت بدن و تعادل می گردد.
خستگی ای که از عوارض بیماری MS است در طولانی مدت، قدرت و استقامت عضلانی بیمار را تحلیل داده و به همین دلیل یافتن یک برنامه قدرتی مناسب برای آنان را با چالش روبرو می کند که در این مورد یک فیزیوتراپیست می تواند کمک شایانی به بیمار کند.
در این تمرینات بهتر است که میزان و دفعات وزنه زدن به صورت تدریجی افزایش یابد تا از آسیب به عضله ها که باعث بدتر شدن عوارض بیماری شده، جلوگیری شود.

یوگا:
تاثیرات فیزیکی و روحی یوگا می تواند برای بیماران مبتلا به MS مفید باشد. یوگا با افزایش قدرت و انعطاف باعث بهبود علائم بیماری از جمله خشکی بدن، ضعف عضلانی و کاهش تحرک گردد.
در مراحل مختلف بیماری، بیماران می توانند در حالت ایستاده، نشسته بر روی صندلی یا ویلچرو یا بصورت درازکش حرکات یوگا و تمرینات تنفسی آن را انجام دهند گرچه جهت انجام این حرکات در بعضی از این حالت های خاص بهتر است با یک مربی کارآزموده یوگا مشورت کنند.

تای چی:
تای چی نیز می تواند به عنوان جایگزینی ساده تر از یوگامورد استفاده بیماران قرار گیرد. انجمن ملی MS آمریکا افزایش تعادل، کاهش فشار خون و کاهش استرس را از جمله فوائد تای چی نام برده گرچه هنوز مطالعه ای اختصاصی در مورد تاثیرات آن بر زندگی بیماران مبتلا به MS انجام نشده است.

ورزش های آبی:
ورزش های آبی به علت حالت بی وزنی و همچنین مقاومت آب تمرینات سبک مناسبی برای بیماران محسوب می شوند. همچنین آب مانع افزایش دمای بیش از حد بدن در هنگام ورزش می شود که خود از بدتر شدن علائم MS جلوگیری می کند.
علاوه بر شنا تمرینات آبی دیگری که بیماران مبتلا به MS می توانند از آن بهره مند شوند شامل وزنه برداری در آب، تمرینات تعادلی، پیاده روی و حرکات کششی را می توان نام برد.

تمرینات تعادلی:
تمرینات تعادلی می توانند باعث بهبود همکاری میان اعضای بدن شوند و به علت اینکه انجام آن ها بسیار ساده است، اغلب افراد قادر به انجام آن هستند.

چند مثال ساده از حرکات تعادلی:

۱. پاها را به اندازه عرض شانه باز کنید و برای حفظ تعادل کنار دیوار بایستید. سپس بر روی پنجه به مدت چند ثانیه بایستید. به آرامی از روی پنجه پایین آمده و وزن خود را بر روی پاشنه خود قرار دهید و چند ثانیه صبر کنید. چندین مرتبه این کار را تکرار کنید.

۲. در کنار دیوار یا وسیله ای دلخواه به عنوان تکیه گاه بایستید و پاها را به اندازه عرض شانه باز کنید. یکی از پاها را از زمین بلند کنید و به مدت ۳۰ ثانیه نگه دارید. در صورتی که نیاز به چالش بیشتری دارید دست ها را به طرفین باز کنید یا به سمت بالای سر نگه دارید. این حرکت را با پای دیگر تکرار نمایید.

۳. در کنار دیوار به عنوان تکیه گاه بایستید. با احتیاط به سمت جلو حرکت کنید به صورتی که پاشنه یک پا دقیقا در جلوی انگشتان پای دیگر قرار گیرد. سعی کنید چند قدم به عقب و چند قدم به جلو به این صورت حرکت نمایید.

به یاد داشته باشید که قبل از انجام فعالیت های ورزشی با پزشک خود مشورت کنید و از ورزش بیش از حد توان نیز جدا خودداری کنید زیرا باعث بدتر شدن علائم بیماری می گردد.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalNewsToday
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 211 بار   |   دفعات چاپ: 28 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

راهکارهای کاربردی برای پیشگیری از حساسیت به گرده گیاهان در فصل بهار و تابستان

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۴/۵ | 
به طور کلی در فصل بهار و تابستان و اوایل پاییز با افزایش گرده افشانی انواع گیاهان شامل درختان، علف های هرز و چمن ها حساسیت به گرده گیاهان در کودکان و بزرگسالان به طور ناگهانی افزایش یافته و آلرژی فصلی (آلرژی بینی یا رینیت آلرژیک) از شایع ترین بیماریهای آلرژیک در این فصول از سال می باشد!
استنشاق گرده علف های هرز در ایران و بسیاری از نقاط جهان شایعترین عامل آلرژی فصلی یا رینیت آلرژی می باشد. به طور کلی پیشگیری از حساسیت ناشی از گرده گیاهان مختلف (درختان یا علف های هرز)، اجتناب از تماس با گرده آلرژی زا می باشد. پیشگیری کامل زمانی امکان پذیر است که فرد حساس و آلرژیک، محل زندگی خود را به مکانی دیگر تغییر داده که در آن محل گیاه آلرژی زای مورد نظر نمی روید. البته این روش ممکن است فقط باعث بهبودی موقتی در شخص گردد زیرا این احتمال وجود دارد که فرد به تدریج در اثر تماس مکرر با گرده گیاهان بومی منطقه جدید به آنها حساسیت نشان دهد.
 اما آنچه که در زمینه پیشگیری از آلرژی ناشی از گرده گیاهان بسیار مهم است، شناخت گیاه آلرژی زا، دوره گرده افشانی و آگاهی از زمانی است که گرده گیاه آلرژی زا در هوای محل سکونت بیمار حضور دارد. شایان ذکر است برای بررسی دوره گرده افشانی گیاهان می توانید نوشتارتقویم گرده افشانی گیاهان آلرژی زای شایع در ایران مطالعه نمایید.

 

باید ها و نباید ها برای پیشگیری از تماس با گرده های گیاهان آلرژی زا:

۱-  محدود نمودن خروج از منزل در زمانی که گرده گیاه آلرژی زا در هوای محیط به حداکثر میزان خود می رسد. شایان ذکر است در دوره گرده افشانی گیاه آلرژی زا در روزهای آفتابی (در هوای خشک) و زمانی که باد می وزد احتمال تماس با گرده گیاه مورد نظر افزایش  می یابد. (تقویم گرده افشانی گیاهان آلرژی زای شایع در ایران).
۲-  برای جلوگیری از ورود گرده گیاهان به داخل خانه از باز کردن غیر ضروری پنجره ها به خصوص در اوایل صبح و هنگام غروب آفتاب خودداری کنید. همچنین در هنگام رانندگی شیشه ها درب های خودروی خود را بسته نگاه دارید.
۳-  در زمان گرده افشانی گیاهان منطقه خود، از خروج غیر ضروری به خصوص در ساعات ۵ صبح تا ۱۰ صبح خودداری نمایید.
۴-  در صورت خروج از منزل در دوره گرده افشانی گیاه آلرژی زا استفاده از ماسک مخصوص می تواند احتمال تماس با گرده گیاه را کاهش دهد. برای مطالعه انواع ماسک و طریقه صحیح استفاده از آن به نوشتار ماسک و طریقه صحیح استفاده از آنها مراجعه نمایید.

۵- در فصل گرده افشانی گیاهان در منطقه از خشک کردن لباس ها در بیرون از خانه خودداری کنید.
۶-  بعد از بازگشت از بیرون (فضای خارجی و محیط باز) دست و صورت خود را برای حذف گرده های چسبیده به آنها، بشویید و لباس های خود را تعویض نمایید.
۷-  در فصل گرده افشانی گیاهان حساسیت زا، پیش از ورود به اتاق خواب و رختخواب، توصیه می شود موهای سر خود را با شامپو بشویید تا بدین طریق گرده ها وارد اتاق خواب نشوند.
۸-  از تماس غیرضروری با افرادی که با حیوانات خانگی در تماس بوده اند و یا به مدت طولانی در فضای خارجی و محیط باز بسر برده اند، خودداری شود.
۹-  در زمان خروج از خانه و فصل گرده افشانی گیاهان آلرژی زا از عینک افتابی استفاده شود تا بدین طریق میزان تماس با گرده کاهش یابد.
۱۰-  استفاده ازدستگاه تصفیه هوا با فیلتر مخصوص (فیلتر هپا) متناسب با فضای خانه می تواند در کاهش تراکم گرده گیاهان و سایر آلرژن ها در داخل خانه مؤثر باشد.


اقتباس از شبکه جامع آلرژی

دکتر محمد علی عصاره زادگان

دانشیار گروه ایمونولوژی دانشگاه علوم پزشکی ایران

دفعات مشاهده: 275 بار   |   دفعات چاپ: 51 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

آیا پیوند اعضای ناسازگار امکان پذیر خواهد شد؟

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۳/۲۹ | 
پروفوسور ایروینگ وایزمن
پروفوسور ایروینگ وایزمن

براساس مطالعه ای که اخیرا توسط محققان دانشگاه استنفورد بر مدل های موشی انجام گرفته است، مخلوطی از ۶ آنتی بادی توانست با موفقیت باعث دریافت خون و سلول های بنیادی از اهداکننده ای که از لحاظ ایمونولوژیکی با گیرنده ناسازگار است گردد. سپس مشاهده گردید که موش های گیرنده بدون نیاز به استفاده از داروهای سرکوب کننده ایمنی توانایی دریافت بافت را از اهداکننده ی سلول های بنیادی بدست آوردند.

در صورتی که چنین پروسه ای در انسان با موفقیت به فاز عملیاتی رسد باعث ایجاد انقلابی در درمان بیماری هایی با اختلالات خونی و ایمونولوژیک و همچنین افزایش چشمگیری در میزان بافت های پیوندی موجود جهت پیوند به بیماران گردد.

در این مطالعه از پیوند سلول های بنیادی خونساز استفاده شد که در حال حاضر از آن جهت درمان سرطان های مرتبط با خون و سلول های ایمنی استفاده می شود. پروفسور ایروینگ وایزمن نویسنده مسئول این مطالعه در این باره می گوید: " پرتودرمانی و شیمی درمانی در حال حاضر پروسه استاندارد جهت آماده سازی بیماران برای پیوند مغز استخوان است. در دهه اخیر ما به دنبال راهی ساده تر و کم تهاجمی تر با استفاده از آنتی بادی های اختصاصی جهت جایگزینی این پروسه ها بودیم."

سلول های بنیادی خونساز نوع کمیابی از سلول های بنیادی هستند که سلول های پیشساز تمام سلول های خونی از آن ها ساخته می شود. در سالیان اخیر دانشمندان متوجه شده اند که بیماران مبتلا به اختلالات خونی ژنتیکی مانند آنمی سلول های داسی شکل یا تالاسمی و همچنین بیماری های اتوایمیون می توانند توسط پیوند سلول های بنیادی خونساز درمان شوند. اما جهت انجام موفقیت آمیز این پروسه و جایگیری کامل این سلول ها در مغز استخوان فرد گیرنده، ابتدا نیاز بر این است که قسمتی از سلول ها و سیستم ایمنی فرد گیرنده از بین برده شود که بوسیله شیمی درمانی، پرتو درمانی و یا هر دو انجام می گردد. این پروسه به قدری سخت و طاقت فرساست که تا زمانی که جان بیمار در خطر نباشد انجام این پروسه توصیه نمی شود و امروزه تنها افرادی که از این پروسه درمانی بهره می برند افراد مبتلا به سرطان های خونی مانند لوسمی و لفوم می باشند.

در این مطالعات نشان داده شد که مخلوطی از ۶ آنتی بادی خاص به طور ایمن و کارآمد باعث حذف چند نوع از سلول های خونی شد و اجازه داد که سلول های بنیادی خونساز دریافتی به تولید سلول های خونی و ایمنی بپردازند.

قدم بعدی آزمایش این پروسه در مدل های حیوانی بزرگ است و اگر زمانی این پروسه در انسان با موفقیت روبرو شد می توان آینده ای را تصور کرد که افرادی که نیازمند پیوند هستند ابتدا توسط یه پروسه ساده سلول های بنیادی خونساز که از سلول های بنیادی جنینی و در آزمایشگاه ساخته شده اند به بدن آن ها انتقال یافته و سپس بافت پیوندی ساخته شده در آزمایشگاه و توسط همان سلول های بنیادی جنینی را دریافت کنند بدون آنکه نیازی به داروهای سرکوب کننده ایمنی داشته باشند.



تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد


پست الکترونیک : soheil.rahmani.fard gmail.com
اقتباس از : Stanford Medicine News Center
تاریخ خبر: جون ۲۰۱۹

دفعات مشاهده: 239 بار   |   دفعات چاپ: 34 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

شیر مادر باعث ایجاد ایمنی طولانی مدت در کودک می گردد

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۳/۲۲ | 

به گزارش یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه بیرمنگام، شیر مادر می تواند باعث ایجاد ایمنی مادام العمر در برابر عفونت ها گردد.
تا پیش از این عقیده عمومی بر این بود که شیر مادر باعث ایجاد ایمنی موقت در نوزاد گردد و تا زمانی که نوزاد از شیر مادر تغذیه می کند این ایمنی ادامه خواهد داشت، ایمنی ای که به آنتی بادی ها و پروتئین های دیگر موجود در شیر مادر نسبت داده شده بود.

اما تحقیق اخیر بر روی موش های آلوده به انگلی که قبل از بارداری به انگل آلوده شده بودند،  نشان داد که نوزادان این موش ها که از شیر مادر تغذیه کرده اند ایمنی مادام العمر نسبت به آن عامل انگلی پیدا کردند. همچنین طی این مطالعه برای اولین بار مشاهده گردید که این ایمنی طولانی مدت توسط سلول های ایمنی در شیر مادر به نوزاد منتقل می شوند.

محققین این پروژه امیدوارند که در آینده با انجام تحقیقات بیشتر انسانی به درک کامل تری از این فرایند دست یابند و بتوانند با استفاده از اطلاعات بدست آمده واکسن های مؤثرتری از واکسن های موجود حال حاضر جهت استفاده زنان باردار به منظور ایمن کردن کودکان به عفونت های مختلف طراحی و تولید کنند.

تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد



پست الکترونیک : soheil.rahmani.fard gmail.com
اقتباس از : MedicalXpress
تاریخ خبر: جون ۲۰۱۹

 

دفعات مشاهده: 264 بار   |   دفعات چاپ: 38 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

گامی دیگر در تولید عروق مصنوعی

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۳/۱۸ | 

در یک آزمایش بالینی دانشمندان آمریکایی موفق به انتقال رگ هایی که به صورت آزمایشگاهی تولید شده بودند به بیماران نیازمند دیالیز شدند.
گرچه این کارآزمایی بالینی بر روی  بیماران کلیوی نیازمند به دیالیز انجام شد اما محققان این پروژه امیدواند که در آینده از این روش بتوانند در بیماران مبتلا به بیماری های قلبی و عروقی  نیز استفاده کنند.

درحال حاضر جهت انجام دیالیز، پزشک یک شریان و یک سیاهرگ در دست یا پای بیمار را به گونه ای به یکدیگر متصل می کنند که خون از طریق آن ها به دستگاه دیالیز منتقل شده، سپس تصفیه گردد و به بدن بازگردد. اما متاسفانه در بعضی از بیماران، سیاهرگ به قدر کافی قوی نیست و در این بیماران باید از ایمپلنت مصنوعی استفاده کرد اما آنها نیز نمی توانند کاملا شبیه رگ های طبیعی فعالیت کنند و همچنین ریسک ایجاد لخته و عفونت را افزایش می دهند.

جهت انجام این کار محققان سلول های عروق اهدا شده را از اجساد جدا نموده و کشت دادند و سپس در جوار رگ هایی که با مواد ناپایدار مصنوعی تولید شده بودند قرار دادند. در طول چند هفته این مواد مصنوعی ناپایدار به صورت خود به خود از بین رفتند و جای آن ها را سلول های عروقی و مواد مترشحه از آنان گرفت. سپس محققان با استفاده از روش های خاص این رگ های بوجود آمده را سلول زدایی نمودند و چیزی که از آن باقی ها ماند چارچوب کلاژنی این رگ ها بود.

در آزمایشات بالینی انجام گرفته، این چارچوب های کلاژنی در داخل بدن بیماران قرار گرفت و مشاهده شد که سلول های بیماران در طول مدت خود را در این چارچوب جای دادند و یک رگ کارآمد را بوجود آوردند که توانایی انجام پروسه دیالیز و انتقال خون را دارا بود و حتی در پاسخ به آسیب نیز توانایی ترمیم از خود نشان داد. همچنین به دلیل آنکه در این رگ ها هیچ سلول بیگانه ای وجود ندارد، در بدن بیماران هیچ واکنش ایمنی ای نیز مشاهده نگردید.

بااین حال با وجود نتایج موفق این آزمایش، محققان به این نکته اذعان داشتند که هنوز تا تولید نهایی این رگ ها راه زیادی باقی مانده است و هنوز تا عملی شدن این ایده سوال های زیادی وجود دارد به طور مثال هنوز مشخص نیست که لایه سلولی داخلی مخصوص عروق (اندوتلیوم) که در ایفای نقش طبیعی عروق نقش حیاتی دارند در این رگ های مصنوعی ایجاد می شوند یا خیر و همینطور هنوز مشخص نیست که این رگ ها تحت فشار کامل شریانی مقاوم خواهند بود یا خیر.
هدف نهایی دانشمندان این پروژه این است که به این طریق بتوانند راه حلی جهت دور زدن پروسه های بسیار سخت و زمان بر تولید رگ ها از سلول های بنیادی ارائه دهند و در آینده بتوانند این رگ ها را به صورت عمده و ارزان جهت استفاده قرار دهند.
 
 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com
اقتباس از : WebMD
تاریخ خبر: مارس ۲۰۱۹

دفعات مشاهده: 264 بار   |   دفعات چاپ: 36 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

ارتباط احتمالی آلرژی غذایی با MS

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۳/۸ | 

در مطالعه ای که اخیرا انجام گرفته است محققان موفق به شناسایی یک رابطه احتمالی بین آلرژی های غذایی و فعالیت بیماری MS شدند. مسئول این تحقیقات دکتر Tanuja Chitnis نورولوژیست و استاد دانشگاه هاروارد در این باره گفت : " یافته های ما نشان می دهد که بیماران مبتلا به MS که مبتلا به آلرژی نیز هستند، بیماری فعال تری نسبت به بیماران فاقد آلرژی دارند و به نظر می آید که این افزایش فعالیت مربوط به آلرژی های غذایی باشد."

به گفته نویسندگان این مطالعه آلرژی های غذایی از طرق مختلف مانند ساخته شدن آنتی بادی های مختلف و تحریک سیستم ایمنی و حتی ساخته شدن آنتی بادی هایی بر علیه غذاهای فراوری شده که ممکن است باعث خودایمنی شوند، تغییر جمعیت سلول های ایمنی و تغییر جمعیت گونه های میکروبی موجود در روده، ممکن است باعث تغییر در روند بیماری MS شوند.

در این مطالعه بیش از ۱۳۰۰ بیمار مبتلا به MS شرکت داشته اند که ۹۲۲ نفر از آنان حداقل به یکی از آلرژی های محیطی، غذایی و یا دارویی مبتلا بودند و ۴۲۷ نفر نیز هیچ آلرژی ثبت شده ای نداشتند. نتایج این مشاهده نشان داد که در بیماران مبتلا به آلرژی غذایی، شانس بوجود آمدن حملات بیماری MS به میزان ۱.۳۸ برابر بیماران بدون آلرژی افزایش یافته است و همچنین احتمال وجود ضایعات مغزی بیماری MS که با ماده حاجب تایید شده باشند (بیماری فعال) در بیماران مبتلا به آلرژی غذایی بیش از ۲ برابر بیماران بدون آلرژی گزارش گردید. دیگر انواع آلرژی که در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند (آلرژی محیطی و دارویی) تاثیر معناداری بر میزان بروز حملات یا وجود ضایعات فعال در بیماری MS نداشتند.

با این وجود محققان این پروژه اظهار داشتند که مکانیسم دقیق این ارتباط بین آلرژی غذایی و بیماری MS هنوز به درستی مشخص نیست و همچنین جهت تایید این مشاهدات به مطالعات بیشتری نیاز است.


تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com
اقتباس از : MedicineNet
تاریخ خبر: دسامبر ۲۰۱۸

دفعات مشاهده: 294 بار   |   دفعات چاپ: 39 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

سلول های ایمنی باعث بروز استئوآرتریت می شوند

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۳/۱ | 

استئوآرتریت شایع ترین نوع آرتریت می باشد که شاخصه آن تخریب غضروف و التهاب مفاصل می باشد و می تواند منجر به رشد استخوان های اضافی به نام استئوفیت گردد. حدود 250 میلیون انسان را در سراسر جهان به این بیماری مبتلا هستند و تخمین زده شده است که احتمال ابتلا به این بیماری در سن 60 سالگی حدود 30% است و این احتمال در سن 80 تا 90 سالگی تقریبا به 100% خواهد رسید و این بدان معناست که همه انسان ها در صورتی که به اندازه کافی سالخورده شوند نهایتا به این بیماری مبتلا می گردند.

باور عامیانه این است که علت بروز این بیماری گذر زمان و استفاده طبیعی طولانی مدت از مفاصل است اما مطالعات اخیر حکایت از نقش سلول های ایمنی در بروز این بیماری دارند. در یکی از جدید ترین مطالعات انجام شده توسط دانشمندان دانشگاه استنفورد ماست سل ها بعنوان یکی از عوامل اصلی بروز این بیماری شناسایی شده اند.
این سلول ها مهمترین تولید کنندگان هیستامین هستند که مسبب واکنش های آلرژیک است اما ماست سل ها علاوه بر هیستامین مواد دیگری نیز از خود ترشح می کنند که یکی از این مواد آنزیمی به نام تریپتاز است که می تواند باعث تخریب کلاژن، یکی از مواد تشکیل دهنده غضروف گردد. ماست سل ها در بافت های بدن وجود دارند و به صورت طبیعی عضوی از سیستم دفاعی بدن به ویژه دفاع در برابر انگل ها  هستند و در تماس با آنتی بادی های خاصی به نام IgE فعال شده و محتویات خود را که شامل مواد التهاب زا، هیستامین، تریپتاز و ... می باشد را تخلیه می کند.

این سلول ها چه در مفاصل افراد سالم و چه در مفاصل افراد مبتلا به استئوآرتریت وجود دارند اما مشاهدات با میکروسکوپ الکترونی نشانگر این است که سلول های موجود در مفاصل بیماران در حال آزادسازی مواد درون خود هستند اما سلول های موجود در بدن افراد سالم خیر.
در مطالعه اخیر بر روی مدل های موشی استئوآرتریت دانشمندان توانستند از راه های مختلف مانند حذف ژنتیکی ماست سل ها،  جلوگیری از عملکرد تریپتاز و همچنین جلوگیری از عملکرد گیرنده های IgE در سطح ماست سل ها، باعث بروز مقاومت به ایجاد استئوآرتریت گردند که خود تاییدی بر نقش کلیدی ماست سل ها در بیماری استئوآرتریت است.

در حال حاضر یک دارو جهت جلوگیری از عملکرد ماست سل ها وجود دارد اما صرفا جهت استفاده در بعضی سرطان ها استفاده می شود و عوارض این دارو بیشتر از آن است که بتوان جهت استفاده در استئوآرتریت و به طور طولانی مدت مورد استفاده قرار گیرد و دانشمندان امیدوارند تا با مطالعات آینده راه های ایمن تری جهت جلوگیری از عملکرد ماست سل ها پیدا کنند.
 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com
اقتباس از : Stanford Medicine News Center
تاریخ خبر: می 2019

 

دفعات مشاهده: 293 بار   |   دفعات چاپ: 50 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

امید برای جلوگیری از متاستاز سرطان سینه

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۲/۲۵ | 
روش های درمانی حال حاضر برای سرطان سینه و به طور کلی سرطان ها بیرون آوردن بافت سرطانی و سپس کشتن تمام سلول های سرطانی توسط داروها است. اما مطالعات اخیر حاکی از آن است که رسیدن به این هدف در حال حاضر تقریبا غیرممکن است و سلول های سرطانی به قدری سریع تغییر می کنند که همیشه راهی برای غلبه بر داروها پیدا می کنند.
لذا به همین علت مبحث جدیدی در درمان سرطان بر این اساس بوجود آمده است که شاید بهتر باشد که بجای تلاش برای از بین بردن تمامی سلول های سرطانی، آن ها را در سطح پایینی از فعالیت (نهفته) مهار کنیم به طوری که هیچ علائمی نداشته باشند.

براین اساس دانشمندان دانشگاه پوردو در آمریکا مطالعه ای را بر این پایه طراحی کردند که سطح اثر داروی فاستاماتینیب را در مهار و نگه داری سلول های سرطانی سرطان سینه در فاز نهفته بررسی کردند. سرطان سینه یکی از سرطان هایی است که توانایی شناخته شده ای در ایجاد متاستاز دارد و بیماران مبتلا به آن حتی باوجود درمان کامل، اغلب بعد از ۱۰ یا حتی ۲۰ سال شاهد برگشت بیماری به صورت متاستاز هستند. داروهای شیمی درمانی موجود به گونه ای طراحی شده اند که سلول هایی که به سرعت تقسیم می شوند را هدف قرار دهند اما سلول های سرطان سینه که تا سال ها در مناطق دیگر بدن به صورت نهفته می توانند باقی بمانند اغلب از این داروها در امان هستند.

 

اما این سلول های نهفته پروتئینی را تولید می کنند به نام spleen tyrosine kinase (SYK) که در فعال شدن و درواقع عملکرد متاستازی این سلول ها نقش اصلی ایفا می کنند و داروی فاستاماتینیب به عنوان مهارکننده این پروتئین عمل می کند و در تئوری می تواند از فعال شدن این سلول ها جلوگیری کند و آن ها را در فرم نهفته باقی نگه دارد.
این مطالعه بر روی مدل های موشی انجام گرفت و پس از برداشته شدن بافت سرطانی مشاهده گردید که استفاده از این دارو باعث جلوگیری از متاستاز در بافت های دیگر جاندار گردید.
البته باید متذکر شد که تحقیقات بالینی و انسانی در این باره با دشواری های جدی ای مواجه است زیرا بیمارانی هدف این دارو بیمار های درمان شده سرطان سینه خواهند بود که تنها سلول های نهفته در بدن آن ها موجود می باشد و درحال حاضر راهی برای شناسایی و بررسی این سلول ها وجود ندارد.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : MedicalXpress
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 294 بار   |   دفعات چاپ: 41 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

اولین قدم برای تولید واکسنی برعلیه سرطان کولورکتال برداشته شد

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۲/۱۸ | 

محققان دانشگاه فیلادلفیا و توماس جفرسون موفق به اولین آزمایش انسانی واکسنی برای درمان سرطان کولورکتال شدند.
اهداف این کارآزمایی بالینی بررسی عوارض جانبی و فعال سازی سلول های ایمنی بود که این واکسن در هر دو مورد موفق ظاهر شد.
این واکسن به گونه ای طراحی شده است که باعث فعال شدن ایمنی بدن بر علیه پروتئنی بر سطح سلول به نام GUCY۲C می شود. این پروتئین در سلول های سطحی روده و همچنین بعضی نورون ها ساخته می شود و در سلول های سرطانی کولورکتال به شدت افزایش می یابند.

خاصیت این پروتئین ایجاد ایمنی انتخابی سلولی می باشد بدین معنی که در صورتی که در بدن نسبت به آن ایمنی ایجاد گردد این ایمنی از نوع ایمنی سلولی می باشد که در آن سلول هایی به نام سلول های T CD۸ در آن دخیل هستند و ایمنی بر پایه آنتی بادی که عامل بیماری های خودایمنی است و سلول هایی به نام T CD۴ عامل آن هستند، ایجاد نمی گردد.
در خون بیماران تحت درمان مشاهده گردید که سلول های T CD۸ بر علیه GUCY۲C با موفقیت ایجاد گردیدند و همچنین نشانه ای از وجود ایمنی بر پایه سلول های T CD۴ نیز مشاهده نگردید.

با وجود این موفقیت باید به این نکته توجه داشت که این تنها یک قدم ابتدایی در راه تولید واکسن کارآمد و ایمن جهت مقابله با سرطان کولورکتال است  و محققان امیدوارند که بتوانند در آینده نزدیک  راهی برای دخیل کردن بدون عوارض سلول های CD۴ در استفاده از این واکسن پیدا کنند زیرا با اینکه سلول های T CD۴ از عوامل اصلی ایجاد بیماری های خودایمنی هستند اما درعین حال این سلول ها از ارکان اصلی پاسخ های ایمنی می باشند و کارآمدی پاسخ های ایمنی تا حدود زیادی به این سلول ها بستگی دارد لذا با شریک کردن ایمن این سلول ها در پاسخ ایجاد شده توسط واکسن می توان به ایجاد یک روش درمانی کارآمد و ایمن علیه سرطان کولورکتال امیدوار بود.

همچنین وجود این پروتئین علاوه بر سرطان کولورکتال در سرطان های دیگر ازجمله سرطان معده، مری و پانکراس نیز مشاهده گردیده است که درصورت موفقیت این واکسن در سرطان کولورکتال، می توان به استفاده آن در دیگر سرطان ها نیز امیدوار بود.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : TodayMedicalNews
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 292 بار   |   دفعات چاپ: 34 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

اولین کارآزمایی بالینی واکسن یونیورسال آنفلوآنزا

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۸/۲/۱۱ | 

آنفلوآنزای فصلی بیماری ای است که هرساله افراد بسیاری به آن مبتلا می شوند و هر چند سال یکبار نیز باعث بروز اپیدمی و مرگ و میر می شود. ویروس عامل این بیماری سویه های بسیاری دارد و همچنین هرساله دچار تغییر در ساختار خود شده و این امر ساخت واکسن یا دارو را جهت مقابله با آن بسیار سخت و چالش برانگیز کرده است.

در حال حاضر واکسن هایی جهت جلوگیری از ابتلا به این بیماری موجود می باشد که به علت تغییرات سالیانه در ساختار این ویروس، تاثیرات آن واکسن خنثی گردیده و نیاز به استفاده سالیانه واکسن جدید می باشد.
حال موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی آمریکا (NIAID) امیدوار است که بوسیله واکسن جدیدی که محققان آن طراحی کرده اند بتواند در برابر چالش های بوجود آمده توسط تغییرات فصلی سویه های مختلف این ویروس فائق آید و ایمنی طولانی مدت و پایداری را در افراد بوسیله آن ایجاد نماید.

این واکسن جدید بر علیه پروتئینی از ویروس آنفلوآنزا به نام هماگلوتینین (HA) ساخته شده است که در سطح ویروس واقع می باشد و باعث ورود ویروس به سلول هدف می شود. این پروتئین دارای ۲ قسمت پایه و سر می باشد. بدن انسان به صورت طبیعی می تواند بر علیه هر دو قسمت پاسخ ایمنی تولید کند اما قسمت اعظمی از این پاسخ ها علیه قسمت سر این پروتئین می باشد که از لحاظ ساختاری دائما در حال تغییر است و لذا ایمنی پایدار و مطمئنی را ایجاد نمی کند. اما واکسن جدید طراحی شده برعلیه قسمت پایه این پروتئین می باشد که به طور نسبی پایداری بسیار بیشتری دارد و تا حدود زیادی بین سویه های مختلف این ویروس یکسان می باشد و محققان امیدوارند که ایمنی ایجاد شده توسط این واکسن طولانی مدت تر و وسیع الطیف تر از ایمنی ایجاد شده توسط واکسن های حال حاظر باشد.
محققان امیدوارند که ثبت نام جهت انجام این کارآزمایی بالینی تا پایان سال ۲۰۱۹ به اتمام رسد و انتظار می رود که جواب آزمایش های بعمل آمده در سال ۲۰۲۱ منتشر گردد.

 
تهیه و تدوین : سهیل رحمانی فرد

اقتباس از : Medscape
پست الکترونیک : soheil.rahmani.fardgmail.com

دفعات مشاهده: 307 بار   |   دفعات چاپ: 40 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

سایر مطالب این بخش